Verslag Open Podium 1 maart 2019

Elke eerste vrijdag van de maand is er bij de borrel van 15.00 – 16.00 uur Open Podium. Mensen die willen mogen dan iets uitvoeren of voordragen.
Voor het Open Podium van 1 maart was veel animo.

Twee mensen droegen voor uit boeken en twee lazen eigen werk voor. Paula  Pignato en Artin Sarkisian brachten met percussie-ondersteuning van Rob Weenink zes spaanstalige liederen. En men kreeg een lesje kinderliedjes zingen in Caraïbisch ritme.

Hier de twee zelf geschreven stukken. Een recente gebeurtenis uit het leven van Enny Schlaghecke. En een humoristisch telefoongesprek geschreven door Nan Haring.

Ontmoeting

Door Enny Schlaghecke, 1 maart 2019

Ik was van de week op een vroege ochtend in een winkel waar je heerlijk kunt neuzen tussen allerlei hebbedingetjes. Spulletjes waar je blij van wordt en maar een heel klein beetje armer, want de artikelen kosten geen kneup.
Ik stond voor het hek met handige opbergmandjes. Je hoort er tegenwoordig echt bij als je je rondslingerende dingen opruimt naar de methode van de Japanse opruimgoeroe Mari Kondo.
Ik ken iemand die in een stralend opgeruimd huis á la Mari woont en ik was diep onder de indruk van het resultaat van deze opruimmethode.

Zo’n huis wil ik ook wel, vandaar mijn interesse in die mandjes die hoog op het rek geplaatst waren. Naast mij stond een vrouw met identieke belangstelling. Een lotgenote dacht ik verheugd. Ze reikte naar het bovenste mandje van de stapel dat echter bleef steken in het exemplaar er onder. Ach pakt u ze maar allebei mevrouw, ik wil ook even zo een mandje bekijken, zei ik tegen haar.
En wat er toen gebeurde.
Ze trok schielijk haar hand terug, bekeek me van onder tot boven om daarna bij mijn gezicht te blijven hangen.  Mijn moedertje gebruikte wel eens de uitdrukking ‘als blikken konden doden’. Nou als dat mogelijk was geweest, had ik hier vandaag niet gestaan. Heel eventjes werd het stil in mij. Nou zijn de tijden echt voorbij dat ik mij laat intimideren, dus vroeg ik zo langs mijn neus weg “Heeft u slecht geslapen mevrouw?”. “Nee, pijn”  beet ze me toe.

Ach jee, dacht ik. Je moest eens weten hoe ik tegenwoordig mijn bed uit kom. Maar die informatie verstrekte ik haar niet, want volkomen overbodig. Ik dacht vliegensvlug na. Kon twee dingen doen: me omdraaien, weggaan om op een later tijdstip mijn mandjes te kopen óf met haar in gesprek gaan. Eigenlijk had ik er weinig zin in om te praten tegen dat stuurse gezicht. Ik schrok van haar handen. “Reuma?” vroeg ik? “Al 28 jaar” zei ze, iets toeschietelijker. Die drie woordjes omvatten haar moeizame leven. “U kunt iemand vragen om u te helpen” zei ik, “het personeel is hier erg aardig en klanten genoeg”. “Ik doe alles zelf” antwoordde ze trots.
Hulp vragen is een kunst, dacht ik, ik heb het ook moeten leren. “Doet u mijn dan maar zo’n mandje”, zei ze nog wat onwillig, “voor de aardappelen”. 
Bij de uitgang zagen we elkaar opnieuw. Ze glimlachte naar me.

***********


MET EEN GLIMLACH !!!!

Geschreven door Nan Haring.
Voorgedragen op Open Podium in Ons Raadhuis 1 maart 2019

Een telefoongesprek

… Met mevrouw Haring ….. Ben nog ouderwets!
Daaag, hoe gaat het met je daar in het Noorden?

…..Wat zeg je? ……………oh sorry, ik verstond Ina ……maar
Hoe gaat het met jou, in het Westen?

…. Ach wel goed hoor, maar je PHPO, hé, Pijntje Hier Pijntje Overal ………………..
wat zeg jij? PHPD Pijntje Hier Pijntje Daar!!!! Ja, je hebt gelijk, iets minder erg!!!

…. Wat zeg je?  ………………Ben je gevallen? Oh wat erg. Alweer?? ……..rechterpols gebroken? Goh! Vorige keer was het toch je linker-ellenboog, toch? Goh, wat erg, in huis?
Wat zeg je?  …………….. buiten op straat, voor de deur? ……..
………door je buurman opgeraapt, zeg maar! …… nou ja, dat kon slechter!!!!

………………nee dat bedoel ik niet. Maar, maar je vindt hem toch wel aardig, gewoon aardig?
Goed dus nu wordt je gedoucht door thuiszorg.

…. Wat zeg je? ……… komt een kleindochter je morgen gezelschap houden, goh wat leuk ……. Wat zeg je? ………je weet niet wat je dan doen moet, spelletjes of zo? ………Nee hoor maak je daarover maar geen zorgen, ze neemt haar eigen wereldje mee zo’n Y-phone (drukapparaatje); daar heb je geen kind aan, je kunt gerust je krantje blijven lezen hoor.

Maar hoe gaat het met dat achterkleinkind van je, dat ongeveer op haar zevende een jongetje is geworden? ….. Oh gelukkig, ……Wat zeg je nu? ……..Zit ie al op voetballen?? Oh wat schattig, ja, dat is wel weer goed van deze tijd! Prachtig!

…..Wat zeg je? ……………….ja hoor alles zijn gangetje! De gezinnen hebben het heel erg druk: werken, sporten, fietsen, voetballen bij de Graafschap, school, opleiding, hond, sociaal leven en als er tijd over is het huishouden. Ja dat was in onze tijd wel anders.

Wat zeg je, hoor je geluid op de achtergrond? Dan heb je een beter gehoor dan ik! Dat is de T.V. die aanstaat!

Wat zeg je? …………………..ja de zoon van je dochter, zit toch in Nigeria? …….Wat zeg je? ……Oh hij komt voorgoed naar Nederland? …..Wat zeg je nu? ………Met een Nigeriaanse vrouw? ….oh zij is in verwachting? In mei? Och dan krijg je het derde achterkleinkind, een bruintje met kroeshaar in de wieg!!! Wat zeg je? …………Oh een leuk liedje ga je voor haar zingen? Er zal geen liedje zijn wat jij niet kent!

Moriaantje zo zwart als roet, ging eens wandelen zonder hoed. En de zon scheen op haar bolletje, daarom droeg zij een parasolletje!! Prachtig, maar niet met de ramen open zingen hé. Want dan ben je strafbaar!

…Wat zeg je? … ja, je had wel weer wat te vertellen. Maar wees wel voorzichtig. We zijn geen tachtig meer hè!! Wat zeg je? …… Ja tot het volgende telefoontje, maar dan moeten we niet zo lang wachten …….Wat zeg je? ………………….Nee, dat bedoel ik niet, we houden het nog wel even vol, maar ik bedoel eigenlijk: voordat ik je helemaal niet meer kan verstaan!!! Dus niet te lang wachten hè, dahag.